
دلم كبك كوهساران
روي سنگي نشسته
نگاهش قله
تا كه باز هم بالي بزند
و تمرين كند پرواز را
چه مي داند؟
بر بلندا بودن
نشان تير صيادان است
و خلوت تنهائيم
آرام افق آروزهايم را به تماشا ايستاده ام
من بودم وتنهـــــــا ئـــــــــــــی
ورقص رويا های بی صـــــــــــــدا
اما لـــــــــــــــــــــرزه آمــــدنت
فــــــــــــــــريا دی شــــــــــــد
که حصار سکوتم را شکست
